Przez wiele lat zastanawiałam się, dlaczego nigdzie nie mogę znaleźć oryginalnego przepisu na „magały”. Dopiero niedawno okazało się, że to, co u mnie w domu nazywa się magałami, powszechnie nazywane jest cepelinami lub kartaczami.

Magały znam od dziecka. Robiła je moja Babcia. Do dziś pamiętam ich wyjątkowy smak, elipsowty kształt i szarawy kolor. Niestety nie zachowałam oryginalnego przepisu Babci na ten przysmak, dlatego ilekroć robię cepeliny staram się inaczej dobierać składniki, żeby w końcu udało mi się uzyskać magały takie jak u Babci. Już wiem, że wiele zależy od tego jakiej odmiany ziemniaka użyjemy (jednak jeszcze nie wiem, która jest najlepsza ;)).

Magały zwykle wychodziły mi szarawe (jak u Babci), ale jak widzicie dziś są żółciutkie jak kluseczki. Zwykle podaję je polane cebulką zrumienioną na masełku – tak smakują mi najbardziej.

Na 10 sztuk dość sporych rozmiarów magałów zużywam:

• 1 kg ziemniaków (750 g gotuję, resztę ścieram na tarce i odsączam z nadmiaru wody)
• 250 g twarogu
• 1 dużą cebulę (plus druga do „polania”)
• około 100-150 g mąki ziemniaczanej
• 1 jajko

Ugotowane ziemniaki przecisnęłam przez praskę, dokładnie wystudziłam i zmieszałam z surowymi ziemniakami, mąką i jajkiem. Całość ugniatałam do uzyskania dość zwięzłej konsystencji (można dosypać odrobinę mąki lub dodać jej mniej).

Ser biały rozdrobniłam widelcem. Dodałam do niego zrumienioną cebulę i doprawiłam do smaku solą, pieprzem oraz maggi. Tak przygotowany farsz nakładałam na przygotowane placki ziemniaczane, które dokładnie zlepiałam i formowałam z nich ruloniki (robienie magałów jest „trudne”, ponieważ ciasto lubi przyklejać się do rąk, dlatego ręce muszą być stale oprószone mąką).

Uformowane cepeliny wrzucałam do wrzącej i osolonej wody i gotowałam około 15-20 minut na niedużym ogniu (do czasu ich wypłynięcia). Gotowe polałam zrumienioną cebulką i masełkiem.

Voilà!